6525


Działy   Wyszukaj

"Najbardziej autentyczni uczniowie Nazareńczyka"
Zenon Kosidowski

Ebionici (biedni ) — jeden z odłamów judeochrześcijaństwa , byli kontynuacją sekty nazarejczyków, pierwotnej gminy wyznawców Jezusa. Jerozolimski odłam nazarejczyków przetrwał do powstania Bar Kochby w 132 r.

Była to gmina, która bezpośrednio wywodzi się z jerozolimskiej sekty nazarejczyków (pierwotnych "chrześcijan"), która wraz z początkiem powstania żydowskiego z 66 r. wywędrowała do Pelli. Ebionici nie uważali Jezusa za Boga. Prawdopodobnie przetrwali do V wieku. Odłam ten wykazuje pewne cechy gnostyckie

"Pierwotnie nazwa "biedni" była czymś honorowym, gdyż Jezus uznał ludzi nią określanych za błogosławionych. Jednak z biegiem czasu nazwa ta nabierała coraz bardziej charakteru negatywnego, a to z tego powodu, że tak właśnie nazywał się tenże odłam radykalnych judeochrześcijan, grupa, która wszędzie miała wrogów. Mimo, że ebionici sami nadal uważali się za Żydów, Żydzi ich ekskomunikowali, gdyż w Jezusie widzieli Mesjasza i dlatego, że odrzucali zwyczaj składania ofiar ze zwierząt (ebionici przeszli na wegetarianizm ). Przez chrześcijan wywodzących się z pogaństwa uważani byli za heretyków, ponieważ byli przeciwnikami Pawła, na przykład śmierci Jezusa nie interpretowali jak Paweł, jako śmierci odkupicielskiej przez krew, wieczerzę Pańską traktowali jedynie jako pamiątkę Jezusa i zawartość kielicha (Blutkelch ) zastępowali wodą, wreszcie z powodu innych odstępstw. Przez Rzymian z kolei zostali zaszeregowani tak jak pozostali Żydzi i chrześcijanie — do grupy potencjalnych powstańców i rebeliantów. Rzymianom kwestie światopoglądowe były obojętne, szło im o to, by zdławić niepokoje i powstania, i by im w miarę możliwości zapobiec.

Do podstawowego problemu różniącego ebionitów od Kościoła powszechnego przybyło z biegiem stuleci odrzucenie tezy o dziewiczym poczęciu . Wierzyli oni w mesjanizm Chrystusa, ale według nich Jezus nie został urodzony jako Syn Boży; ich zdaniem Duch Święty zjednoczył się z Jezusem w chwili ochrzczenia. Dziewicze poczęcie Syna Bożego było w ich przekonaniu wyobrażeniem pochodzącym z pogańskiego świata greckich mitów i judaizmowi, to znaczy prawdziwym źródłom chrześcijaństwa, było obce.

Także w następnych epokach ebionici pozostali przy swych poglądach. Z tego też powodu zostali przez Kościół powszechny, składający się w narastającej mierze, a później wyłącznie, z chrześcijan wywodzących się z pogaństwa — uznani za heretyków. Jeden z Ojców Kościoła, Ireneusz z Lyonu (#ok. 202) w swoim dziele: Przeciwko herezjom pisze o nich: "Błędna jest wykładnia tych, którzy mają odwagę wyjaśniać Pismo następująco: Oto dziewczyna (zamiast: dziewica) stanie się brzemienna i urodzi syna. Tak tłumaczą to ..ebionici, którzy mówią, że On (Jezus) jest naturalnym synem Józefa. Tym samym burzą wspaniałe plany odkupicielskie Boga" (III, 21, 1). W innym miejscu Ireneusz stwierdza: "Ebionici są nierozsądni.. Nie chcą bowiem uznać, że Duch Święty został zesłany na Marię, a moc Najwyższego miała ją w swojej opiece.. Odrzucają też niebiańskie wino i chcą znać tylko wodę tego świata" (V, 1, 3).

Inny Ojciec Kościoła, Euzebiusz (#339), pisze o ebionitach w swojej Historii Kościoła: "Wierzyli, że Jezus został spłodzony ze związku mężczyzny z Marią" (III, 27). I dalej: "Herezja ebionitów polega na tym, że utrzymują, iż Jezus jest synem Józefa i Marii" (VI, 17) " (Nie i Amen ).

Data publikacji: 18-05-2002

<- Wróć do działu
Do góry